and contact the Iranian officials to express your concern over the planned stoning to death of Sakineh Mohammadi-Ashtiani.
Background: On 15 May 2006, Sakineh Mohammadi-Ashtiani was convicted of having an ‘illicit relationship’ with two men and was sentenced to 99 lashes by Branch 101 of the Criminal Court of Osku, in East Azerbaijan Province. Then, in a September 2006 trial of a man accused of murdering her husband, Mohammadi-Ashtiani was once again accused of committing ‘fornication while married’. During this trial, Mohammadi-Ashtiani retracted the ‘confession’ she supposedly made during pre-trial interrogation, alleging that she had been coerced to confess under duress, and declared her innocence. Two of the five judges found her not guilty, pointing to the lack of evidentiary proof in the case against her, and noting that she had already suffered 99 lashes due to her previous sentencing. Even though double jeopardy is illegal in Iran, the other three judges, including the presiding judge, found Sakineh guilty on the basis of the ‘judge’s intuition’, a provision in Iranian law that allows judges to make their own subjective and arbitrary rulings based on a ‘gut feeling’, even in the absence of clear or conclusive evidence. Mohammadi-Ashtiani was sentenced to death by stoning on 10 September 2006.
A mother of two young children, Mohammadi-Ashtiani has asked for amnesty from the Judiciary twice, but both times her requests have been denied.
Mohammadi-Ashtiani’s lawyer, Mohammad Mostafaie, states that with all the complexities and confusion over her case, his client should not be executed, let alone stoned to death, and that her repentance is enough to warrant a pardon. Mostafaie has pleaded the Head of the Judiciary, Head of the Provincial Judiciary and members of the Amnesty Body to commute Mohammadi-Ashtiani’s sentence to one that enables her to return to her life and children. In previous cases, Ayatollah Shahroudi, the former Head of the Judiciary in Iran, has commuted stoning sentences with the approval of Supreme Leader Ayatollah Khamene’i.
The newly proposed draft of the Islamic Penal Code of Iran contains provisions for annulling stoning sentences when the execution of such a sentence would damage the reputation of the Islamic Republic and lead to the degradation of Islam.
The Stop Stoning Forever Campaign, a grassroots initiative in Iran, has been urging Iranian officials to repeal the stoning law since its formation in 2006. There is no mention of stoning in the Qur’an and many prominent Ayatollahs, or religious scholars, have spoken in support of a ban on stoning in Iran. Many Muslim nations such as Malaysia, Indonesia, Tunisia, Algeria and others have banned death by stoning. Despite calls for abolition from around the globe, stoning is still legal in Iran and judges continue to issue and implement stoning sentences.
The Iranian Constitution forbids the use of torture. Article 7 of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR) demands that “No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.”
As a state party to the ICCPR, Iran has also made an explicit and unreserved commitment under article 6(2) that if the death sentence is imposed it is to be “only for the most serious crimes.” The UN Human Rights Committee (in the case of Toonen v Australia) has made it clear that treating adultery and fornication as criminal offences does not comply with international human rights standards.
posted by admin on:
06/28/10
Save IRAN from Executions
Excellency Ban Ki-Moon,
Following the presidential elections of June 2009 and ensuing peaceful protests from Iranians challenging the results, the government of the Islamic Republic of Iran is engaged in the systematic suppression of all forms of dissent. From street beatings to torture, rape, disappearance, to formal executions - the Iranian regime has violated even its own laws. In two cases the appeal court has converted the sentences from imprisonment to Execution by hanging.
Iran is party to a number of United Nations Treaties, all of which acknowledge the right to life of every human being. We believe that Iran should be pressured to uphold the international human rights standards to which it has acceded.
A list of prisoners follows. This list might change day by day as some of may be hanged (often w.ith no notice being given to their families) and some new names might be added. We try to update the list here.
Kurdish prisoners:
Zeinab Jalalian
Shirkou Moarefi
Habib Latifi
Sami Hosseini
Jamal Mohammadi
Rostam Arkia
Rashid Akhkandi
Hossein Khezri
Mostafa Salimi
Anwar Rostami
Iraj Mohammadi
Mohammad Amin Agooshi
Ahmad Poladkhani
Hassan Talei
Mohammad Amin Abdollahi
Ghader Mohammadzadeh
Aziz Mohammadzadeh
Pisoners from Tehran:
Ali Saremi
Ayub Porkar
Ahmad Karimi
Nasser Abdolhosseini
Amir Reza Arefi
Alireza Rami Kheirabadi
Khaled Hardani
Shah Ghalei
Abbas Deldar
Prisoners from Sistan and Baloochestan
Abdolrahman Narooie
Abed Gehram Zahi
Abdoljalil Rigi
Mohamoud Rigi
Nasser Shebakhshi
Ali Sa’edi
Valid Nisi
Mahed Faradipour
Daer Mahavi
Maher Mahavi
Ahmad Sa’edi
Yousef Loftepour
Prisoners from Ahvaz
Avdeh Afravi
Ali Reza Salmandalafi
Ali Halafi
Moslem Alhaei
Abdolreza Navasari
Yahiyeh Nasseri
Abdolayeman Za’eri
Nazem Berihi
Abdolreza Halichi
Zamal Bavi
Reysan Savari
Leyla Kabi
نسخه فارسی
عالیجناب آقای بان کی مون
بعد از انتخابات ریاست جمهوری و در پی اعتراضات به نتایج آن رژیم جمهوری اسلامی به سرکوب سازمان یافته و منظم هر صدای مخالف و دهراندیش دست یازیده. از سرکوب تظاهرات خیابانی گرفته تا شکنجه، تجاوز، نا پدید شدن، تا اعدام، رژیم ایران حتی قوانین خودش را زیر پا گذاشته. در دو مورد دادگاه تجدید نظر احکام حبس را به اعدام تبدیل نموده.
ایران عضو سازمان ملل است و امضاکننده بسیاری از بیانیه ها است که همگی آنها حق حیات را برای هر کس به رسمیت میشناسند. ما باور داریم که با افزایش فشار باید رژیم ایران را به احترام به تعهداتش در باره به حقوق بشر وا داشت.
این لیست عزیزان در راهرو مرگ در لحظه حاضر است. این لیست بدلیل اعدام برخی و اضافه کردن برخی دیگر هر روز شاید تءییر کند. ما تلاش میکنیم که این لیست را همواره به روز نگاه داریم.
لیست زندانیان کرد:
زینب جلالیان
شیرکو معرفی
حبیب لطیفی
سامی حسینی
جمال محمدی
رستم ارکیا
رشید آخکندی
حسین خضری
مصطفی سلیمی
انور رستمی
ایرج محمدی
محمد امید آگوشی
احمد پولادخانی
حسن طالعی
محمد امین عبداللهی
قادر محمدزاده
عزیز محمدزاده
لیست زندانیان در تهران
علی صارمی
ایوب پرکار
احمد کریمی
ناصر عبدالحسینی
امیر رضا عارفی
علیرضا رمی خیرآبادی
خالد حردانی
سعید شاه قلعه¬ای
عباس دلدار
لیست زندانیان در سیستان و بلوچستان
عبدلرحمن ناروئی
عابد گهرام زهی
عبدالجلیل ریگی
محمود ریگی
ناصر شه بخش
علی ساعدی
ولید نیسی
ماحد فرادی پور
دعیر مهاوی
ماهر مهاوی
احمد ساعدی
یوسف لفته پور
Pétition urgente
Sauver l’IRAN des exécutions sommaires
Son excellence Monsieur Ban Ki-Moon
A la suite des élections présidentielles de Juin 2009 et les protestations contre les résultats officiels qui ont suivies, le gouvernement de la République Islamique est engagé dans la suppression systématique de toute sorte de dissidence. Des charges violentes dans la rue à la torture, viole, disparition, à l’exécution formelle, le régime islamique a violé même ses propres lois. Dans deux cas la Cours d’Appel a converti des peines d’emprisonnement en exécution par pendaison.
Iran est partie prenante d’un nombre de traits des Nations Unis qui reconnaissent le droit à la vie de tout être humain. Nous pensons que l’Iran doit être mis sous pression afin de soutenir le standard international des droits de l’homme auquel il a accédé.
Voici la liste des prisonniers condamnés à mort à ce jour. Cette liste change presque chaque jour, certains des prisonniers pourraient être pendus et d’autres rajoutés à la liste.
Prisonniers kurdes:
Kurdish prisoners:
Zeinab Jalalian
Shirkou Moarefi
Habib Latifi
Sami Hosseini
Jamal Mohammadi
Rostam Arkia
Rashid Akhkandi
Hossein Khezri
Mostafa Salimi
Anwar Rostami
Iraj Mohammadi
Mohammad Amin Agooshi
Ahmad Poladkhani
Hassan Talei
Mohammad Amin Abdollahi
Ghader Mohammadzadeh
Aziz Mohammadzadeh
Prisonniers de Téhéran:
Ali Saremi
Ayub Porkar
Ahmad Karimi
Nasser Abdolhosseini
Amir Reza Arefi
Alireza Rami Kheirabadi
Khaled Hardani
Shah Ghalei
Abbas Deldar
Prisonniers de Sistan and Baloochestan
Abdolrahman Narooie
Abed Gehram Zahi
Abdoljalil Rigi
Mohamoud Rigi
Nasser Shebakhshi
Ali Sa’edi
Valid Nisi
Mahed Faradipour
Daer Mahavi
Maher Mahavi
Ahmad Sa’edi
Yousef Loftepour
Prisonniers de Ahvaz:
Avdeh Afravi
Ali Reza Salmandalafi
Ali Halafi
Moslem Alhaei
Abdolreza Navasari
Yahiyeh Nasseri
Abdolayeman Za’eri
Nazem Berihi
Abdolreza Halichi
Zamal Bavi
Reysan Savari
Leyla Kabi
منبع گویا:
۲۶ ژوئن، روز جهانی منع شکنجه و پشتيبانی از
قربانيان آن است. سازمان ملل متحد به مناسبت اين روز اعلام کرد که شکنجه هنوز در جهان گسترش دارد و در بسياری از کشورها بخشی از نظام قضايی است.
در تاريخ ۲۶ ژوئن ۱۹۸۷ توافقنامهی منع و تقبيح جهانی شکنجه به تصويب رسيد. اين سند گامی ضروری برای بهبود وضعيت حق بشر در جهان بود و شکنجه و ديگر مجازاتها و رفتارهای ظالمانهی ضدبشری و تحقيرآميز را در سراسر جهان آشکارا منع میکرد.
برای تجديد خاطره با اين روز تاريخی، اجلاس عمومی سازمان ملل در سال ۱۹۹۷ تصميم گرفت که روز ۲۶ ژوئن، روز جهانی پشتيبانی از قربانيان شکنجه اعلام شود.
روز جمعه ۲۵ ژوئن، بان کیمون، دبيرکل سازمان ملل به مناسبت اين روز در نيويورک اعلام کرد که «شکنجه عملی جنايتکارانه و ممنوعيت آن اساسی و واضح است». وی خاطر نشان ساخت که بهرغم تقبيح جهانی شکنجه، چنين عملی هنوز در بسياری از کشورهای جهان رواج دارد و بخشی از نظام قضايی است.
بيشتر قربانيان شکنجه، همهی عمر از پيامدهای آن رنج میبرند. در نتيجهی شکنجه، نه تنها جسم آدمی بلکه روح او نيز عميقا آسيب میبيند و منزلت او زيرپا گذاشته میشود. برای پيکار همهجانبه عليه شکنجه، بايد افکار عمومی را در سراسر جهان بيدار و آگاه کرد.
حدود پنجاه کشور و از جمله جمهوری اسلامی ايران هنوز کنوانسيون منع شکنجهی سازمان ملل را امضا نکردهاند. بان کیمون از اين کشورها خواست هر چه زودتر به اين توافقنامه بپيوندند و درهای زندانهای خود را به روی ناظران سازمان ملل متحد بگشايند.
ايران يکی از کانونهای شکنجه
به گفتهی سازمان عفو بينالملل، هماکنون در ۱۱۱ کشور جهان شکنجه اعمال میشود. ايران در اين زمينه، در کانون توجه جهانيان قرار دارد. عفو بينالملل اعلام کرده است که در ايران، بازداشتهای خودسرانه، شکنجه و اعمال فشار برای گرفتن «اعتراف» بشدت رواج دارد. همين سازمان تصريح میکند که هم اکنون در ترکيه ايرانيان زيادی در بلاتکليفی بسر میبرند که از بيم پيگرد و شکنجه به آن کشور گريختهاند.
سازمانهای بينالمللی حقوقبشری در جهان، بارها از دولت جمهوری اسلامی ايران به دليل آزار و شکنجهی زندانيان انتقاد کردهاند. بويژه بسياری از زندانيان سياسی و عقيدتی پس از آزادی گزارش دادهاند که در زندانهای جمهوری اسلامی، تحت شديدترين شکنجههای جسمی و روحی قرار گرفتهاند. به گفتهی سازمانهای حقوقبشری، ضرب و شتم، شلاق زدن و تجاوز جنسی، از رايجترين روشهای شکنجه در جمهوری اسلامی ايران است.
زنان از قربانيان اصلی شکنجه
به مناسبت ۲۶ ژوئن در بسياری از شهرهای آلمان، تظاهراتی برای همبستگی با قربانيان شکنجه در جهان برگزار شد. اين گردهمايیها به ابتکار سازمانهای حقوق بشری و از جمله «سازمان عفو بينالملل» برگزار شد.
در اروپای غربی هزاران انسان زندگی میکنند که از کشورهای خود گريختهاند، زيرا در آنجا تحت پيگرد يا قربانی شکنجه بودهاند. بخشی از اين پناهجويان ايرانی هستند. در آلمان ۲۵ مرکز درمانی برای قربانيان شکنجه داير شده است. در اين مراکز به قربانيان میآموزند که چگونه میتوانند زخمهای جسمی و روحی ناشی از شکنجه را التيام بخشند و به يک زندگی عادی بازگردند.
زنان از قربانيان اصلی شکنجه در سراسر جهان هستند. آنان به شيوههای گوناگون قربانی شکنجه میشوند. خشونتهای ويژهی جنسيتی، از ضرب و شتم خانگی گرفته تا انواع اقدامات سرکوبگرانهی دولتی عليه زنان اعمال میشود، بدون اينکه اينگونه اقدامات بطور رسمی و قانونی مصداق شکنجه به شمار آيد.
بان کیمون، دبيرکل سازمان ملل در فوريهی سال ۲۰۰۸ کارزاری به راه انداخت که مشخصا عليه خشونت و شکنجههای ويژهی جنسيتی بود. امروزه مفهوم شکنجه، شامل خشونتهای ويژهی جنسيتی نيز میشود.
***
رهانا:
روز جهانی مبارزه با شکنجه و آنچه در ايران میگذرد
در روز دهم دسامبر سال ۱۹۸۴ سازمان ملل متحد پيمان منع شکنجه را تصويب کرد و ۱۴ سال بعد، در پنجاهمين سالگرد تصويب بيانيه حقوق بشر، روز ۲۶ ژوئن را روز جهانی مبارزه با شکنجه اعلام کرد.
خبرگزاری حقوق بشر ايران - شيدا جهانبين - رهانا: شکنجه، همان واژهی آشنا برای آنهايی است که زندان را تجربه کردهاند، آنهايی که شايد نه در زندانهای مخوف و معروف دنيا و پشت ميلههای آهنين، که در اتاق کوچکی -در خانهی خودشان- به دست فرد ديگری زندانی شدهاند.
شکنجه بر اساس مادهی يکم کنوانسيون منع شکنجه سازمان ملل متحد، اين گونه تعريف میشود: هر عملی که به واسطهی آن و از روی عمد درد و رنجی شديد، خواه جسمی يا روحی، بر فرد اعمال شود، آن هم برای اهدافی چون کسب اطلاعات يا اعترافگيری از او يا از يک شخص ثالث، يا با هدف تنبيه او به دليل انجام عملی که وی يا شخص ثالثی مرتکب شده، يا مظمون به ارتکاب آن است، يا با هدف ارعاب و واداشتن او يا شخص ثالث (به انجام کاری)، و بنابر دلايل تبعيضآميز از هر نوع، شکنجه محسوب میشود؛ به ويژه هنگامی که چنين درد و رنجی از سوی يک مقام يا فرد ديگری برخوردار از سمتی رسمی يا به تحريک يا رضايت يا قبول وی اعمال شده باشد. شکنجه شامل درد و رنجی که صرفا بيرون آمده از احکام قانونی يا ذاتی اين احکام و يا بخشی از آن ها باشد، نيست.
چون با تعريفی که ذکر شد شکنجه توسط اشخاصی رسمی و يا عمال دولتی اعمال میشود، به همين دليل دولتهای عضو کنوانسيون تکاليف متعددی در اين زمينه بر عهده دارند. مواد ۲ الی ۱۶ کنوانسيون مسائل مختلفی را که دولتها در اين زمينه بايد مراعات کنند معين کرده است.
همچنين از آنجايی که برای بررسی وقوع شکنجه و اثبات آن، وجود يک کميتهی ضد شکنجه ضروری است، مواد ۱۷ به بعد کنوانسيون، تشکيلات و وظايف اين کميته روشن ساخته است.
کشورهای مختلفی به کنوانسيون منع شکنجهی سازمان ملل متحد پيوستهاند اما حدود پنجاه کشور و از جمله جمهوری اسلامی ايران هنوز کنوانسيون منع شکنجهی سازمان ملل را امضا نکردهاند. بان کیمون، روز جمعه ۲۵ ژوئن، از اين کشورها خواسته است که هر چه زودتر به اين توافقنامه بپيوندند و درهای زندانهای خود را به روی ناظران سازمان ملل متحد بگشايند.
اقسام شکنجه
اقسام شکنجه فراوان است، کمبود غذا، کمبود خواب، ضرب و شتم و حتا ناپديد شدن افراد و بیخبری خانوادهها از آنها و بيشتر از اينها از مصاديق شکنجه به حساب میآيد.
مجازاتهای بدنیيی که به منزلهی کيفری قضايی اجرا میشود، برخی از اشکال اعدام و پديدهی بند محکومان به مرگ، حبس و سلولهای انفرادی، برخی جنبههای مربوط به شرايط نامساعد زندان به ويژه اگر اين جنبهها به صورت يک مجموع عمل کنند، ناپديد شدنها که شامل تاثير آن بر بستگان نزديک فرد ناپديد شده میشود و رفتاری که با يک کودک میشود که شايد اگر بر يک بزرگسال روا داشته شود شکنجه تلقی نشود، همه و همه از مصاديق شکنجه هستند.
در اين ميان شکنجهی نرم و يا شکنجهی سفيد نيز از اقسام شکنجه به حساب میآيد، به آن معنا که نوعی شکنجه روانشناختی مبتنی بر «محروميت حسی» و «ايزوله کردن» بر شخص اعمال شود به طوری که سبب تخريب «هويت شخصی» شکنجه شونده و کاهش زيادی در «محصولات فکری» او شود.
اعمال شکنجه در ايران
شکنجه در طول تاريخ در کشورهای مختلف دنيا وجود داشته است. در ايران نيز در دورههای مختلف تاريخ، شکنجه وجود داشته، اما برخی از دورهها شدت بيشتری به خود گرفته است.
نکتهی مهمی که در مورد کشور ايران در اين ميان حائز اهميت است، نپيوستن ايران، به کنوانسيون منع شکنجه و اصرار مسئولان جمهوری اسلامی بر درست بودن اقداماتی که از مصاديق شکنجه به حساب میآيد، آن هم با استناد به شرع و دين اسلام است.
هر چند که در تاريخ ايران در دورههای قبل از انقلاب ۵۷ و تشکيل جمهوری اسلامی، شکنجههای مختلف و گاه شديدی در برگهای تاريخ ثبت شده است، اما شکنجههايی که در حوادث پس از انتخابات سال گذشته در ايران شاهد بوديم، يکی از نمونههای بارزی است که دولت ايران به آن پرداخته است و مسئوليت آنرا بر گردن نگرفته و هيچگاه عوامل آنرا معرفی نکرده است.
بررسی شکنجههايی که در ميان بازداشتشدهگان حوادث پس از انتخابات در ايران رخ داده است، نشان میدهد که شکنجهگران جمهوری اسلامی از انواع مصاديق شکنجه برای اعترافگيری و تنبيه استفاده میکنند؛ با وجود اينکه در اصل ۳۸ قانون اساسی ذکر شده است: «هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و يا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار يا سوگند، مجاز نيست و چنين شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است و متخلف از اين اصل طبق قانون مجازات میشود»، اما ديده شد که مسئولان قضايی بر پايهی همان اعترافها، حکمهای طولانی مدت زندان و تبعيد و منع فعاليت سياسی و مدنی صادر کردند و در برخی موارد، آن اعترافها را در صدا و سيمای جمهوری اسلامی و رسانههای وابسته پخش کردند.
از ميان بازداشت شدهگان دستکم سه نفر در بازداشتگاه کهريزک بر اثر شکنجه جان باختند اما تا کنون عاملان شکنجه زندانيان در اين بازداشتگاه معرفی نشده و به مجازات نرسيدهاند.
به تمام شکنجههايی که در ظاهر بر روی افراد بازداشت شده اعمال شد، بايد شکنجههای سفيد را نيز اضافه کنيم، تهديد به تجاوز، تهديد به بازداشت اعضای خانواده، پخش کردن صدای نالهی حاصل از شکنجه در اتاقهای بازجويی، اجرای اعدامهای نمايشی، نگهداری افراد بازداشت شده در سلولهای تنگ و کوچک و … نمونههايی از شکنجهی سفيد بودند که افرادی که بعد از مدتی از زندان آزاد شدند، عنوان کردند.
مخالفتهای جهانی با اعمال شکنجه در ايران
دبيرکل سازمان جهانی مبارزه با شکنجه در روزهای پايانی سال گذشته، از نگرانیهای اين سازمان از وضعيت زندانيان پس از انتخابات در ايران گفته بود.
اريک ساتاس در ژنو و در حاشيه يکی از جلسات مرتبط با نشست دورهای شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره ايران، اعلام کرده بود که جامعه جهانی بايد در پی يافتن جواب چند سوال از دولت ايران باشد: «چه بر سر آنهايی که بعد از انتخابات دستگير شدهاند آمده است؟ آنهايی که در دادگاهها عليه خود حرف میزنند تحت چه شرايطی پذيرفتهاند که به چنين کاری تن دهند؟ و چه کسانی سرکوب مردم را سازماندهی میکنند؟»
به گفتهی سازمان عفو بينالملل، هماکنون در ۱۱۱ کشور جهان شکنجه اعمال میشود. ايران در اين زمينه، در کانون توجه جهانيان قرار دارد. عفو بينالملل اعلام کرده است که در ايران، بازداشتهای خودسرانه، شکنجه و اعمال فشار برای گرفتن اعتراف به شدت رواج دارد.
تا کنون بارها و بارها سازمانهايی چون عفو بينالملل، ديدهبان حقوق بشر و … با صدور بيانيههايی اقدام به اعتراض به مقامات جمهوری اسلامی در رابطه به اعمال شکنجههای آشکار در زندانها بر شهروندان داشتهاند.
بيانيههايی که هيچگاه مورد استفادهی مقامات قضايی و دولتمردان جمهوری اسلامی قرار نگرفته و بارها ديده شده، در روز صدور يک بيانيهی جهانی، در زندانها شکنجههای گسترده صورت گرفته است که مقامات جمهوری اسلامی آنرا پنهان نمیکنند و در رسانههای وابسته به دولت اقدام به انتشار آنها میکنند.
در مورد سرکوب پس از انتخابات سال گذشتهی ايران نيز، پس از اعتراضهای گسترده که در سطح جامعهی جهانی عليه اقدامات مسئولان جمهوری اسلامی صورت گرفت، دولت ايران باز هم به سرکوب، بازداشت و شکنجهی شهروندان اقدام کرد و به هيچ صورتی زير بار عضويت در کنوانسيون منع شکنجهی سازمان ملل نرفت.
و اين است که ما در ايران، همچنان و هر روز شاهد صدور احکام سنگسار، اعدام، شلاق و قطع عضو هستيم، مجازاتها و شکنجههايی که در دادگاههای جمهوری اسلامی ايران، توسط قاضیها صادر و در بيشتر موارد در دادگاههای تجديدنظر تاييد میشود و به بهانهی عمل به شرع در شهرهای مختلف ايران انجام میشود.
صدور حکم سنگسار برای سکينه محمدی، از آخرين موارد پافشاری بر اعمال شکنجه از سوی جمهوری اسلامی ايران، مطرح شده است.
آنچه که اهميت دارد اين است که جوامعبينالمللی و نهادهای حقوق بشری تمام تلاششان را برای ترغيب جمهوری اسلامی به پيوستن به کميسيون منع شکنجهی سازمان ملل متحد انجام دهند، تا آمار بروز فجايع دولتی که حاصل از اعمال شکنجه بر روی شهروندان زندانی است، به پايينترين سطح خود برسد.
***
راديو فردا:
روز جهانی مبارزه با شکنجه؛ «رواج شکنجه سفید»
الهه روانشاد- ۲۶ ژوئن روز جهانی مبارزه با شکنجه است.
در دهم دسامبر سال ۱۹۸۴ سازمان ملل متحد پیمان منع شکنجه را تصویب کرد و در نهایت در ۱۴ سال بعد و در پنجاهمین سالگرد تصویب بیانیه حقوق بشر، روز ۲۶ ژوئن (۵ تیر) را «روز جهانی مبارزه با شکنجه» اعلام کرد.
از گروههای حقوق بشر تا سیاستمداران غربی به کرات از جمهوری اسلامی انتقاد کرده اند که برای گرفتن اقاریر و اعتراف از زندانیان -و در این میان در حد گسترده ای از زندانیان سیاسی- آنها را شکنجه می کند.
محمد علی دادخواه، حقوق دان در ایران در مورد چنین اعتراف هایی به رادیو فردا می گوید: در قانون اساسی صراحتاً اعلام شده که هر اقرار و اعلامی که مبتنی بر شرایط خاص و شکنجه باشد، فاقد اعتبار است. بر این مبادی اگر قرار باشد که قانون گرایی وجهه همت قرار بگیرد و قانون گریزی کلاً محو شود، ما باید بگوییم نسبت به این اقاریری که بر مبنای اعلام بازجوها و یا ماموران زندان است، باید تجدید نظر شود. چون اگر شکنجه گری مبادرت به شکنجه کرده باشد و بعداً گزارش خودش را برای زندان ارسال کرده باشد، که آن خودش متهم است. وزان پاکتر نیست که از سر جهان/ که هست از سوی متهم متهم. به همین علت نگرش جهانی به دلیل اینکه در یک مقطعی وسعت شکنجه و اجبار به گرفتن اقرار و در تحت شرایط خاص قرار دادن متهمان فزونی یافته بود، روزی را به روز حمایت از کسانی که تحت شکنجه قرار گرفتند، قرار داد. چون دولت ایران در اردیبهشت ۱۳۵۴ کلیت میثاق های مدنی سیاسی و فرهنگی اجتماعی اقتصادی را پذیرفته است، نهایتاً باید بگوییم که نظام قانونی ما فارغ از اینکه از حیث حقوق داخلی قانون اساسی آن را پذیرفته است، از منظر حقوق بین الملل نیز شکنجه مردود است و هر اقدامی که در این زمینه انجام گیرد، از منظر تعهدات جهانی ما به جامعه جهانی و پذیرش معاهدات خودمان فاقد اعتبار است.
در مورد انواع شکنجه و اصولاً آیا رفتاری شکنجه محسوب می شود یا نه، بحث و گفت و گو زیاد است. در اعلامیه سازمان ملل متحد در روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه آمده است که کمبود غذا، کمبود خواب، ضرب و شتم و بسیاری دیگر و حتی ناپدید شدن افراد و بی خبری خانواده ها از آنها اینها را هم جزو شکنجه دانسته و دول را موظف می داند که با آن مقابله کنند.
امروز متاسفانه علم در خدمت فساد، علم در خدمت ظلم، علم در خدمت ستمگری قرار گرفته به گونه ای که در بسیاری از زندان ها شکنجه سفید به وجود آورده اند. یعنی عدم امکان استراحت عرفی متهم. مثلاً با ایجاد چراغ های نورافکن رخصت و فرصت یک استراحت عادی را به متهم نمی دهند. یا با دستگاه های صداساز اقدام به آسایش برای متهم را رفع می کنند. و نهایتاً متهم در شرایطی قرار می گیرد که حاضر است برای دستیابی به آن آسایش عرفی خودش هر چیزی را امضا کند. هر سخنی را بگوید. متاسفانه شکنجه سفید اکنون در بسیاری از زندان های نظام هایی که به حقوق انسان بی اعتنا هستند، رواج دارد.
آقای دادخواه در مورد روز جهانی حمایت از قربانیان شکنجه اشاره داشتید به اینکه دولت های مختلف می توانند اقداماتی را انجام دهند برای پیشگیری از شکنجه. اما شهروندان چگونه می توانند در این روز از آنها حمایت کنند؟
سازمان ملل سه سال پیش در وین جلسه ای گذاشت که این جلسه عبارت بود از Global Standard Local Action یعنی معیارهای جهانی و اقدامات منطقه ای محلی. باید با روشن کردن و روشن ساختن و تنویر افکار این فرصت و رخصت را فراهم آورد که مردم بدانند حقوقشان کدام است و بعد از شناختن حقوق مردم دیگر مشکلی نیست که آنها از حق خودشان دفاع می کنند و همین آگاهی می تواند چراغ روشنی باشد برای همه ملت های تحت ستم.
posted by admin on:
06/06/10
Unjust and crule
Mahboubeh Abbasgholizadeh sentenced to 2 ½ years in jail and 30 lashes for ‘acts against national security'.
Please join us in protesting this sentence. http://www.wluml.org/node/6306
posted by admin on:
04/27/10
Iran Eyes CSW Membership
Iran has confirmed it will no longer run for a seat on the Geneva-based U.N. Human Rights Council. Instead, it aims to become a member of an international women’s rights body.
Beyond the implication of “Well, if we’re not allowed to represent humans, we’ll take the second-best of representing women”, Iranian officials might ponder the juxtaposition of applying for the ICPWR when dozens of women’s rights activists are being protected through detention in Iran’s prisons.
There is only one day left to stop this. Please send your opinion to the Missions of the Asian and MENA countries to the United Nations in NY. They are all on the web. Here are two:
The Permanent Mission of Bangladesh to the United Nations
227 East 45th Street 14th Floor
New York, NY 10017
Tel: 212-867-3434
Fax: 212-972-4038
Email: bangladesh@un.int
Website: www.un.int/bangladesh
The Permanent Mission of Pakistan to the United Nations
8 East, 65th Street
New York, NY 10065
United States of America
Tel: +1 (212) 879-8600
Fax: +1 (212) 744-7348
E-mail: info@pakun.org
web: www.pakun.org