مارکو پولو، جهانگرد مشهور قرون وسطا شخصیتی افسانه ای دارد و با وجودی که سفرنامه اش حاکی از واقعیت تاریخی چنین شخصیتی است ولی زندگی مارکو با افسانه در آمیخته است.


در زندگی نامه اش نوشته اند که مارکو پولو ایتالیایی بود که نبود بلکه در جزیره کوچکی در کرواسی، در کورچولا بزرگ شد و تا پیش از این که به همراه عمو و پدرش که از تاجران جاده ابریشم بودند به سوی چین راه بیفتد و تک تک سرزمین های سر راه جاده ابریشم را سیاحت کند تا برای هفده سالی در چین و مغولستان بماند، در همان خانه ی بغل کلیسا در جزیره کورچولا زندگی کرده بود.

از لحاظ سند تاریخی، از مارکو شناسنامه ای با ذکر دقیق محل تولد در دست نیست ولی همه چیز گواه این است که او و خانواده اش از زمانی که مارکو پنچ ساله بوده در آن خانه ای دو طبقه در جزیره کورچولا زندگی کرده اند. در آن زمان جزیره کورچولا که مینیاتوری از ونیز است زیر سلطه فرمانروایی ونیز بود و خانواده مارکو برای ایتالیایی ها کار می کردند و شاید از این روست که همه او را ایتالیایی می دانند.

الان خانه مارکو پولو به موزه مارکو پولو تبدیل شده است و عکس ها و کتاب ها و دست نویس ها و سفرنامه ها و نقشه ها و قطب نماها و سایر اشیاء بازمانده از مارکو پولو و یا از آن دوران که به تاریخ جهانگردی و دریانوردی تعلق دارد گرد آوری شده و در آن خانه به معرض نمایش گذاشته شده است. مثلاً در این خانه دست نوشته ی کریستف کلمب را می بینیم که بر سفرنامه ی مارکو پولو حاشیه نویسی کرده است.



همان طور که در عکس بالا می بینید و از نمای خارجی خانه گرفته شده است کلیسا در پشت خانه شان قرار دارد و آن برج یا کبوترخانه ای که در مرکز عکس می بینید خانه مارکو پولو است.
خانه، یک خانه کوچک دو طبقه با اتاق هایی کوچک ده یا دوازه متری است و در ورودی خانه در کوچه تنگی قرار گرفته است. در داخل خانه مارکو، به همان کبوترخانه رفتم و از همان پنجره ی کوچک عکس هایی برداشتم. عکس ها نمایانگر چشم انداز وسیع مارکو پولو از روزنه ای تنگ و عبوس است!

در قرون وسطا زنان هرگز اجازه جهانگردی و رفتن به سیاحت جهان را نداشتند و در پستوی خانه ها می ماندند و فقط مردان بودند که شانس این را داشتند که به کشف جهان بروند و سرزمین های ناشناخته را کشف و تصرف کنند. جای یک مارکیز پولوی جهانگرد و کاشف در تاریخ بشریت خالی است. شاید بعدها در آینده، زن ها فضا را
کشف کنند و جای همه ی نقطه چین ها و خالی های تاریخ برابری را آهسته آهسته پر کنند.

البته از یاد نبریم در قرن نوزدهم طاهره به عشق سید، شوهر و بچه را رها کرد و با شوریدگی به سوی کربلا شتافت. فروغ فرخ زاد در قرن بیستم با یک هواپیمای چارتر به اروپا آمد تا دنیا یی دیگر را به چشم ببیند و مریم هوله به رسم اعتراض پای پیاده به سوی آتن به راه افتاد. دو سه سال پیش، انوشه انصاری، اولین فضانورد ایرانی دنیا بود که مدار زمین را پیمود.



گرچه الان هزاره سوم است اما هنوز زن ایرانی اجازه سفرش را باید از شوهرش بگیرد و هنوز در چهاردیواری خانه اسیر است و هنوز حق انتخاب پوشش خود را ندارد و تا آن روز و رفتن به دور دستها و رفتن به آن سوی آبها خیلی فاصله است. پس امروز از همین پنجره ی کوچکی که سهم ماست و آویختن پرده ای آن را از ما می گیرد به جهان می نگریم و به خوبی می دانیم که پشت دریاها شهری است.